Tekstbureau Penna

Penna Online
Tel: 06-24954408
info@penna.nl  

Blogs

(Postiljon, 8 augustus 2001)

Een half jaar geleden kwam hét idee naar boven geborreld...De vijftigste verjaardag van mijn vader vroeg om een speciaal cadeau. Iets ludieks dat hem nog lange tijd bij zou blijven. Het werd een ballonvlucht. 

En zo kwam het dat we op een mooie zomeravond met de helft van de familie in een willigentenen mandje en bungelend aan de grootste luchtballon van Europa langzaam omhoog gleden. Ondanks mijn hoogtevrees voelde ik me na een minuut of tien redelijk op mijn gemak. Afgezien van een enkele windvlaag die de boel vervaarlijk deed slingeren en ervoor zorgde dat ik toch een stukje verder wegdook in het mandje. Ach...we hadden een ervaren piloot en ik had nog nooit gehoord van een ballon die neergestort was, zo stelde ik mezelf gerust.

Het was een geweldig gezicht. Mensen die beneden in de tuin zaten, begonnen te roepen en te zwaaien als we overvlogen. Honden renden blaffend met ons mee en we hadden zicht tot in de verre omtrek. Zelfs de Dom van Utrecht ziet er maar klein uit als je op 800 meter overvliegt. "Het gaat hier beneden steeds harder waaien", klonk het na enige tijd uit de boordradio, die was verbonden met de volgauto. "De wind neemt steeds meer toe." Van achter ons kwamen donkere wolken steeds dichterbij. Het weer sloeg om als een blad aan een boom.

"Het begint nu echt gevaarlijk te worden", klonk het even later uit de radio. We moesten zo snel mogelijk ergens te landen! Boven een weiland, met aan het eind een rij bomen, zetten we de landing in. Iedereen moest in de landingshouding gaan zitten; door de hurken en goed vastklemmen aan de leren banden in het mandje. Met een gigantische snelheid daalden we richting aarde.

Ik zette me schrap voor de klap...die niet kwam. Vlak over de bomen scheerden we weer de lucht in. Volgens de piloot hadden we te veel vaart om op tijd te kunnen voor de bomenrij. En dus zweefden we verder door de hemel, op de hielen gezeten door dreigende donderwolken. Nog geen kilometer verder doemde een honkbalveld op met de bekende, bijbehorende lichtmasten. Het zal toch niet...

Maar we hadden geen keus en moesten naar beneden. Voordat ik het wist, zat ik weer 'in de houding'. Rakelings scheerden we over een schuur heen, waarna we met een enorme klap op het grasveld stuiterden. Mijn oom vloekte grondig van schrik, terwijl mijn tante van de zenuwen de slappe lach kreeg. Het was een chaos van armen en benen. Van alle kanten kwamen getuigen aangerend om te kijken of iedereen oké was. 

Op een paar flinke blauwe plekken na en een licht gekneusde enkel van mijn tante, had mijn familie de landing goed doorstaan. Het glas koude champagne om onze luchtdoop te vieren, maakte alweer veel goed. Maar volgend jaar geef ik mijn vader toch maar weer gewoon een flesje after shave...


Reacties

Dit is gewoon een testje om te kijken of dit werkt. Ik ben heel benieuwd hoe het eruit gaat zien.

Zoals je ziet, ben ik druk bezig met het ontwikkelen van een nieuwe website. Dat was hard nodig! Ik zit weer vol frisse ideeen voor leuke artikelen over van alles en nog wat. Binnenkort zal ik hier meer over vertellen.

Nu eerst verder met het ontwerpen van een nieuwe site!

Reacties
Reacties